عرض کنم ماهر گز نمی توانیم شمس را بشناسیم یا با او هم احساس شویم زیرا شمس فقط از آن مولانا ست اما مولانا از آن منست واز آن هرکس که با او هم احساسی وهمدلی کند هست  ما شمس را از دید مولانا می بینیم با اغراق وغلو که اغراق وغلو   یکی از آفات در ادبیات ماست حتی در خصوص بزرگانی چون  مولانا. درواقع توصیف مولانا از  شمس  انعکاس خیشتن خیش در وجود شمس است یا بعبارتی شمس آنی نیست که مولانا معرفی میکند بلکه مولانا شمسی را مشناساند که خودش میخواهد باشد. 

بیقین انگیزاننده احساس عشق در مولانا شمس بوده است     جوشش عشق است کندر نی فتاد منظورش نی یعنی  کسی که نیست    یعنی هستی   یعنی همه جاهست اما نیست  شمس تبریزی که نور مطلق است معنیش مظهر تجلی اراده وقدرت اوست واین عشق واحساس که سیلان میکند دیوان شمس سروده میشود وپخته میشود مثنوی بوجود می آید........   

پی نوشت

 حرفی است در عشق که باید عاشق در جایی معشق و نیز معشق در جایی عاشق بنشیند تا آن عشق یک عشق واقعیی باشد یا تجلیی عینی داشته باشد ........ اما حرف من یا بهتر بگویم نظر من این است که من اون انسانی که احساسش را کلمه کرده ومن با او هم احساس شدم او جزی از وجود منه از آن منه تجلی گاه احساس منه هر چند سالها یا فرسنگها ازهم دور باشیم در واقع زمان ومکان تاثیری برآن نخواهد داشت

ای خدای پاک بی انباز یار         دست گیر و جرم مارا در گذار

یاد ده مارا سخن های رقیق      کان برحم آرد تورا خود ای شفیق

گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن       مصلحی تو ای تو سلطان سخن 

کیمیا داری تبدیلش کنی             گر که جویی خون بود نیلش کنی

این همه مینا گریها کار توست       این همه اکسیر ها زاسرار توست

گر تو میدادی مرا پانصد زبان         کردمی وقف توای جان جهان

یک زبان دارم آن هم مکتسر          در خجالت از توای دانای سیر